Een internationale terugkeer van twee kinderen van Griekenland naar Nederland.
Aan de lezer,
Dit is een emotionele brief van mij, maar ik zal proberen om alles in een paar alinea's samen te vatten.
Na tien jaar getrouwd te zijn geweest met een Griekse man en ook tien jaar in Griekenland te hebben gewoond (en twee kinderen te hebben gekregen), ben ik vanwege allerlei problemen (voornamelijk financiële) en met uitdrukkelijke toestemming van mijn ex-man met onze twee kinderen naar Nederland vertrokken om een beter leven en een betere toekomst te vinden.
Op dat moment hadden mijn ex-man en ik allebei de voogdij, omdat er geen reden was om de volledige voogdij op te eisen. We hadden nog steeds redelijk goed contact.
Mijn ex-man kwam naar Nederland om de kinderen te zien en zij gingen ook naar Griekenland om hem te bezoeken tijdens de allereerste zomervakantie. Toen onze kinderen echter tijdens de tweede zomervakantie weer naar Griekenland gingen, toen ze 5 en 9 jaar oud waren, bracht mijn ex-man onze zoons niet terug.
Na een felle strijd in de Nederlandse en Griekse rechtbanken en ondanks de goedbedoelde hulp van de Nederlandse en Griekse ministeries kwam ik met lege handen te staan. Mijn kinderen spraken nauwelijks nog Nederlands en raakten door de invloed van de familie daar steeds banger om hun mening te geven. Het werd voor mij steeds moeilijker om ze op een normale manier terug te krijgen.
De hoorzittingen werden keer op keer een paar maanden uitgesteld en ik begon de hoop op te geven. Mijn kinderen waren inmiddels zo gehersenspoeld dat ik zelfs naar de kinderbescherming in Griekenland ben gegaan. Maar zij konden niets voor mij doen. Mijn kinderen hadden echter duidelijk aan de kinderbescherming aangegeven dat ze terug wilden naar Nederland, maar elke keer werd hen door de familie daar verteld dat Nederland een slecht land was, enzovoort. En zo ging deze traumatische situatie maar door. Mijn kinderen waren ook bang om hun echte mening te geven aan de Griekse rechtbanken, omdat de familie dan zou weten wat ze hadden gezegd en daar waren ze erg bang voor.
Toen kwam ik in contact met het tv-programma Tros TV Vermist Ik ging ook regelmatig naar Den Haag om samen met andere ouders voor regeringsgebouwen te demonstreren tegen internationale ouderlijke kinderontvoering. Toen ik daar was, kwam ik in contact met de oprichter van deze organisatie, het IECC. Zo hoorde ik wat hij voor mij kon betekenen. Er was weer hoop. Hij gaf me hoop. Nadat ik meerdere keren contact met hem had gehad, besloot ik zijn hulp in te roepen. Ik vertrouwde hem, wetende dat zijn kinderen ook waren ontvoerd en dat hij erin geslaagd was ze terug te krijgen.
De IECC heeft me geholpen mijn kinderen terug te krijgen. Na twee jaar van ellende en wachten heb ik dankzij deze organisatie eindelijk mijn kinderen terug kunnen halen naar Nederland. Mijn kinderen waren dol op de oprichter, die heel lief en vriendelijk tegen hen was. Samen hebben we de kinderen op een rustige manier teruggebracht naar Nederland. Zonder hem was dit waarschijnlijk nooit gelukt en had ik nog vele jaren moeten wachten tot mijn jongens oud genoeg waren om hun mening duidelijk te kunnen geven zonder beïnvloed te worden door buitenstaanders.
Nu zijn we gelukkig in Nederland en gaat het goed met mijn kinderen. Ze gaan zelfs weer op vakantie naar Griekenland, na veel heen en weer gepraat met mijn ex-man. Ik heb nu ook de volledige voogdij. Mijn ex-man heeft veel spijt van de hele situatie en beseft gelukkig dat dit nooit had mogen gebeuren. Maar het is wel gebeurd en het zal altijd een litteken achterlaten. Gelukkig zijn mijn kinderen nu op een leeftijd dat ik niet langer bang hoef te zijn.
Ik heb altijd gepleit voor het feit dat kinderen beide ouders moeten blijven zien. Maar het duurde een paar jaar voordat ik ze weer naar hen toe liet gaan.
Maar nu kan ik weer rustig ademhalen. Dankzij de IECC.